Ευχή ή κατάρα να ασχολείσαι με τα κοινά στην Καστοριά;
Παρακολουθήσαμε το δημοτικό συμβούλιο της 28ης Ιανουαρίου στην Καστοριά και δεν θα το κρύψουμε…νιώσαμε άβολα.
Παρόντες ήταν -εκτός των τακτικών μελών-, η Βουλευτής του Νομού κα Αντωνίου, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Αμανατίδης και ο Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε. Καστοριάς κ. Σαββόπουλος.
Σκοπός της παρουσίας τους ήταν η επίσημη ενημέρωση του Δ.Σ. για την πορεία της Σχολής Αστυφυλάκων, του Φράγματος Νεστορίου και άλλων έργων- παρεμβάσεων που υλοποιούνται ή θα υλοποιηθούν στον τόπο μας.
Είδαμε ανθρώπους, με τρομερή εμπειρία στην πολιτική και στην αυτοδιοίκηση, να προσπαθούν να πείσουν τους Δημοτικούς συμβούλους, αλλά και όλη την τοπική κοινωνία που είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την συνεδρίαση σε απευθείας μετάδοση, ότι κάνουν το έργο τους σωστά (αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο δηλαδή). Ακούσαμε ότι -καθένας από την πλευρά του- έκανε όλες τις ενέργειες που έπρεπε για την σχολή αστυφυλάκων, με ταχύτατους ρυθμούς . Καταλήξαμε στο ότι οι δηλώσεις για λειτουργία της το 2026 ήταν απλά προσδοκίες. Λες και δεν ήξερε κανένας τον χρόνο που απαιτούν στην Ελλάδα τέτοιες διαδικασίες, ώστε να μιλά από την αρχή για πιο ρεαλιστικούς χρόνους υλοποίησης (μαζί και ο Υπουργός κ. Χρυσοχοΐδης). Λες και δεν επέλεξαν οι ίδιοι το συγκεκριμένο κτίριο με όλα τα προβλήματά του. Ακούσαμε ότι εξεπλάγησαν(!) από την τροπή που πήρε το Φράγμα Νεστορίου. Λες και δεν διαβάσαμε δηλώσεις ικανοποίησης λίγο καιρό πριν για θετικές εξελίξεις στο έργο. Τώρα, λέει, έπεσαν από τα σύννεφα από το πρόβλημα που προέκυψε και οδηγεί στην επαναδημοπράτησή του (επιστροφή στο 2009, με άλλα λόγια, αλλά με γρήγορες διαδικασίες).
Η αγωνία να υπερασπιστεί καθένας τον θεσμικό του ρόλο ήταν εμφανέστατη, σε σημείο να προκαλεί άγχος στον θεατή.
Δεν θα μείνουμε σε όσα ειπώθηκαν, σε όσα ρώτησαν ή δεν ρώτησαν οι Δημοτικοί σύμβουλοι κλπ. Καθένας έχει στοιχειώδη κρίση, αντίληψη και προσδοκίες. Ούτε θα υποτιμήσουμε την ικανότητά των πολιτικών φορέων να πείθουν με τον λόγο τους. Δεν είναι τυχαία στις θέσεις αυτές τόσα χρόνια τώρα. Ζήτησαν και πήραν τις ψήφους που χρειαζόντουσαν για να είναι εκεί.
Τώρα αν μας αρκεί η απολογία για 2-3 έργα, λες και όλη η ευημερία της περιοχής εξαρτάται από αυτά, είναι άλλο θέμα…
Θα σχολιάσουμε την δυσκολία να ασχολείσαι με τα κοινά, σήμερα, στην Καστοριά. Σε μια κρίσιμη περίοδο που η πολιτική γενικότερα και οι πολιτικοί απαξιώνονται. Τόσο σε Πανελλαδικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο.
Όσοι ασχολούνται με τα κοινά βρίσκονται συνέχεια στο επίκεντρο της κριτικής (όχι άδικα), καθώς είναι εκείνοι που πάλεψαν και πληρώνονται για να διαχειρίζονται τα κρίσιμα προβλήματα της περιοχής. Όπως τα θέματα της καθημερινότητας, τις υποδομές, την ανεργία, τον οικονομικό μαρασμό, την πληθυσμιακή συρρίκνωση, τη μετανάστευση της νέας γενιάς, τα κονδύλια, τον προγραμματισμό των έργων κλπ. Θέματα που αντί να βρίσκουν λύσεις γίνονται ακόμα πιο σοβαρά και πολύπλοκα με το πέρασμα των χρόνων. Όμως ο κόσμος έχει κουραστεί από λόγια και υποσχέσεις. Ζητάει άμεσα αποτελέσματα που θα βελτιώσουν τη ζωή του. Η Καστοριά του 2026 δεν αρκείται στην υλοποίηση μιας σχολής δοκίμων ή σε μια σήραγγα (όραμα του 1990 ). Ούτε στην ανάπλαση μιας πλατείας ή στη μακέτα ενός κτιρίου που θα γίνει μετά από 5 χρόνια. Είναι ψίχουλα μπροστά στο βαθύ κοινωνικό πρόβλημα.
Θα παρέμενε στον τόπο, έστω και μία οικογένεια, μόνο και μόνο επειδή θα γίνει η σήραγγα της Κλεισούρας ή θα εκπαιδεύονται, θα τρώνε και θα κοιμούνται 500 δόκιμοι σε μια σχολή και θα βγαίνουν στις άδειές τους στα καφέ; Για το φράγμα τι να πει κανείς…όταν το χαρακτηρίζει δημόσια “ανέκδοτο” κορυφαίος αυτοδιοικητικός τι κι αν “το έχει πάρει πάνω του” ως προσωπικό στοίχημα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, καταλαβαίνεις τι λέγεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Και όσο οι δείκτες ανάπτυξης παίρνουν την κατιούσα, αυξάνεται ο θυμός της κοινωνίας. Κλονίζεται η εμπιστοσύνη στον πολιτικό γιατί μεγαλώνει η ανάγκη να βρεθεί ο/οι υπαίτιος/οι αυτής της εξέλιξης. Πόσοι μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι φταίμε κυρίως εμείς που ψηφίζουμε, είναι άλλο θέμα.
Ποιος θα φανταζόταν κάποια χρόνια πριν, τα χρυσά χρόνια της ευημερίας και του πλούτου της περιοχής (λόγω γουνοποιίας), ότι θα φτάναμε στο σημείο αυτό! Όχι ότι δεν υπήρχαν προβλήματα τότε ή άνθρωποι που σκεφτόντουσαν το ενδεχόμενο να φρενάρει η γούνα κάποια στιγμή….αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. Ποιος να ασχοληθεί για επενδύσεις εκτός γουνοποιίας, για σχολές, καινοτομία, φράγματα, βιομηχανίες, τουρισμό, υποδομές, τρένα και αεροπλάνα; Τα βουλευτικά γραφεία ήταν γραφεία καταγραφής και προώθησης αιτημάτων των πολιτών. Καθένας χτυπούσε την πόρτα για την πάρτη του. Οι ευεργέτες, η συλλογική σκέψη και το όραμα για τον τόπο…ακόμη αναζητούνται, μαζί με τα μεγάλα έργα που προαναφέραμε!
Αυτή η νοοτροπία οδήγησε την Καστοριά στο σημείο αυτό. Μια περιοχή χωρίς θάλασσα (για να μιλάμε ότι μπορεί να σταθεί οικονομικά στον τουρισμό άμεσα, με τα υπάρχοντα δεδομένα….σε μια χώρα που πουλάει ήλιο και θάλασσα) Μια περιοχή με απαιτητικούς Χειμώνες που δεν της αρκεί ο σωλήνας φυσικού αερίου. Μια περιοχή εξαρτημένη για δεκαετίες από τη γουνοποιία, οι περισσότεροι εργαζόμενοι της οποίας (ως ανειδίκευτοι) μεταναστεύουν πλέον για εργασία σε νησιά το Καλοκαίρι ή πασχίζουν να βγουν στην σύνταξη. Μια περιοχή δεδομένη κομματικά (“ήταν, είναι και θα είναι το προπύργιο της ΝΔ”, αν θυμάστε). Με προέδρους και συμβούλια να τσακώνονται για το ίδιο πράγμα, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Χωρίς οραματιστές. Χωρίς Plan B.
Κι έτσι η ενασχόληση με τα κοινά από ευχή και τιμή, γίνεται μια (καλοπληρωμένη) κατάρα. Η “καυτή πατάτα” που -δυστυχώς- ακόμη τρέχουν κάποιοι να πιάσουν, χωρίς να αντιλαμβάνονται την επικινδυνότητα.
Οι σημερινοί διοικούντες είναι όλοι έμπειροι. Δεν υπάρχει περίοδος χάριτος για κανέναν. Πόσα χρόνια μετρά στα κοινά η Βουλευτής; Πόσα ο Περιφερειάρχης; Πόσα ο χωρικός Αντιπεριφερειάρχης;Πόσα και οι 3 Δήμαρχοι;
Αν οι επίσημες ανακοινώσεις σου είναι για την συμμετοχή σε γιορτές, πίτες και πανηγύρια, υπηρεσιακά ταξίδια , συναντήσεις με φορείς και αποζημιώσεις 1-2 επαγγελματικών ομάδων, διάβασε τα σχόλια που αφήνει ο κόσμος κάτω από αυτές και θα καταλάβεις αρκετά. Επικοινωνιακά υπάρχει ένα θέμα…
Αν μιλάς για μεγάλα έργα στην πόλη αναφερόμενος σε πανάκριβες (κατά γενική ομολογία κακοφτιαγμένες) πλατείες, σε μακέτες που θααα υλοποιηθούν ή σε ημιτελή άχρηστα πεζοδρόμια και αφήνεις π.χ. τους δρόμους σε τραγική κατάσταση (την ασφάλεια του δημότη δηλαδή) ή παραμελείς την πολιτισμική κληρονομιά, ο κόσμος θυμώνει. Προτεραιότητες είναι αυτές. Σαν να αλλάζεις κουρτίνες στο σπίτι, ενώ το τζάμι είναι σπασμένο και χαίρεσαι κι από πάνω.
Αν μιλάς για τουρισμό χαρακτηρίζοντας τυφλό ή κομπλεξικό κάποιον που δεν διακρίνει την αύξηση που θα ήταν ικανή να τονώσει σοβαρά την τοπική οικονομία (πόσο % ζει από τον τουρισμό στον τόπο;) και μιλά με επίσημα στατιστικά και παράλληλα προτείνει ιδέες, ενώ εσύ αναφέρεσαι σε δηλώσεις ικανοποίησης κάποιων επιχειρηματιών και σε “εκατομμύρια” πληρωμένες προβολές στα σόσιαλ, σπαταλάς πολύτιμο χρόνο. Η Καστοριά πουλάει από μόνη της γιατί είναι πανέμορφη κι ο κόσμος ταξιδεύει, ας πάμε παρακάτω με σοβαρότητα.
Αν θέλεις να αναβαθμιστείς πολιτικά, πρέπει να στηρίζεσαι στο απολογιστικό έργο σου και στο άμεσο (ρεαλιστικό) πρόγραμμα για το μέλλον του τόπου, περισσότερο από το συμπαθητικό προφίλ σου. Θέλει γερό στομάχι και οι συνθήκες είναι δύσκολες.
Αν ανεβοκατεβαίνεις κάθε εβδομάδα στην Αθήνα στα Υπουργεία για συζητήσεις, ο περισσότερος κόσμος το αντιλαμβάνεται ως σπατάλη δημοσίου χρήματος, όσο τίποτα γύρω δεν αλλάζει. Δεν λέει τίποτα πλέον η “συμμετοχή”, οι ” συνεχείς πιέσεις”, οι “επιστολές”, η “καταπληκτική συνεργασία”. Ούτε οι φωτογραφίες! Έλεος…ας μείνουν στα προσωπικά άλμπουμ να βλέπουν τα εγγόνια να θαυμάζουν. Είναι σαν να πηγαίνει κάποιος σε ζαχαροπλαστείο και να επιδεικνύει φωτογραφίες με τον ζαχαροπλάστη και μακέτα της τούρτας, αντί την ίδια την τούρτα.
Ο τρόπος που ψηφίζει ο Καστοριανός είναι το αγκάθι της περιοχής.
Διαχρονικά ο κόσμος ψηφίζει τον λιγότερο κακό. Έναν από τους εκλεκτούς του κόμματος το οποίο με δικά του κριτήρια επιβάλλει στα ψηφοδέλτια, πολλές φορές χωρίς να ακούει την κοινωνία. Ψηφίζει αυτόν που έχει υποχρέωση γιατί έκανε ή ελπίζει ότι θα κάνει το αίτημά του πράξη.
Όχι ότι δεν υπήρξαν και ικανοί άνθρωποι, όμως έκαναν ή κάνουν λιγότερα από όσα θα έπρεπε και θα μπορούσαν. Εκεί ίσως φταίει και η συνεννόηση με την κοινωνία και τους κοινωνικούς φορείς, η έλλειψη στόχων και κοινού οράματος. Γιατί άνθρωποι που σηκώνουν τηλέφωνο και ανοίγει πόρτα στο Υπουργείο υπήρχαν και υπάρχουν, μην αδικούμε.
Δυστυχώς, ο ρόλος του πολιτικού, περνά την πιο κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του.
Δεν πάψαμε να πιστεύουμε πια σε πρόσωπα μεμονωμένα, αλλά στην πολιτική, γενικότερα. Δείτε αποχή που σημειώνεται στις εκλογές. Αφουγκραστείτε την ανάγκη να βρει ο Έλληνας έναν ηγέτη…κάποιον να πιστέψει στις αγνές προθέσεις του και στο όραμά του. Κάποιον να εμπιστευτεί. Τυχαία η επιτυχία της ταινίας “Καποδίστριας”;
Μήπως η Καστοριά δεν ψάχνει τους δικούς της ηγέτες; Ποιο θα ήταν το προφίλ ενός ελπιδοφόρου πολιτικού για τον τόπο μας;
(Η άποψή μας…..)
- Εκείνος που θα έχει άψογη γνώση της κατάστασης και θα πει μόνο αλήθειες, όσο σκληρές κι αν είναι. Όχι ευχολόγια και προσπάθειες…γιατί πλέον δεν αρκούν. Δεν γίνεται να είναι αρεστός σε όλους.
- Εκείνος που δεν θα υποτιμά τη νοημοσύνη του κόσμου. Όχι ότι δεν υπάρχουν σφουγγοκωλάριοι εκεί έξω. Πολλοί! Υπάρχουν όμως πολλοί με στοιχειώδη κριτική ικανότητα και λεκτικές δεξιότητες…
- Εκείνος που θα συνειδητοποιήσει ότι είναι ένας από τους πολίτες. Επιλεγμένος -για συγκεκριμένο χρόνο- να εργαστεί…για όλους. Όχι μόνο για συγκεκριμένες ομάδες.
- Εκείνος που θα χαρακτηρίζεται από σεμνότητα και σεβασμό στην ιστορία του τόπου. Θα δείχνει ότι αντιλαμβάνεται τα σημερινά προβλήματα της κοινωνίας. Θα μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος και δεν θα τα συγχέει με το σήμερα. Ο χρόνος δεν γυρνά…από εδώ και πέρα μας νοιάζει τι γίνεται!
- Εκείνος που θα σέβεται την κραυγή του πολίτη…με πολλές πράξεις και λίγα λόγια. Λιγότερα δελτία τύπου και φωτογραφίες χωρίς ουσία.
- Εκείνος που θα καταλάβει ότι είναι πολιτικός του 2026 κι όχι του 1990. Θα αναγνωρίζει και θα αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Μια συγγνώμη δεν είναι κακή πού και πού. Αντίληψη δείχνει και ωριμότητα. Εξάλλου, εκείνος διάλεξε να ασχοληθεί με όλα αυτά.
- Εκείνος που δεν θα έχει ειρωνεία και θράσος στον δημόσιο λόγο…γιατί στην τελική μόνο εκείνος εκτίθεται. Δεν είναι δυνατόν να ειρωνεύεται ο ένας τον άλλο στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια. Πώς να πειστούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί συνεργάζονται για το καλό του τόπου. Μάγκας είναι όποιος φέρνει αποτελέσματα.
- Εκείνος που έχει ξεφύγει από παρωπίδες και στενά κομματικά όρια. Δεν σκέφτεται πρώτα ως μέλος πολιτικού κόμματος, αλλά ως εκπρόσωπος χιλιάδων ανθρώπων.
- Εκείνος που θα έχει ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με την κοινωνία. Φυσικά με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Θα δίνει βάση σε όλα τα σχόλια και κριτικές και κυρίως σε όσα δεν τον κολακεύουν, γιατί μπορεί να είναι τα πιο ειλικρινή που θα τον πάνε μπροστά.
- Εκείνος που δεν θα έχει εξάρτηση από δημοσιογραφικά καταστήματα…άλλη μεγάλη πληγή της περιοχής. Η υπερβολή κάνει κακό, ας το καταλάβουν όλοι επιτέλους και ας σκεφτούν βαθύτερα.
- Εκείνος που θα δώσει ρόλο και λόγο στη νέα γενιά (στο μέλλον του τόπου).
Γιατί να μην υπάρχει ένα δημοτικό συμβούλιο νέων; Αν στέκεται κάποιος σαν γλάστρα στον σχολικό αγιασμό κάθε χρόνο, είναι κοντά στη νεολαία; Οι νέοι μπορούν να πουν και να προσφέρουν περισσότερα από όσα πιστεύουμε στην κοινωνία του μέλλοντος. Άραγε υπάρχει, τοπικά, χώρος στα ψηφοδέλτια για νέους ανθρώπους που θα το άξιζαν ή αξίζουν μόνο όσοι φέρνουν μαζικά σταυρούς;
- Εκείνος που θα καταλάβει πότε δεν πέτυχε όσα υποσχέθηκε. Και βάζοντας στην άκρη τον εγωισμό του θα κάνει, αθόρυβα, στην άκρη με το κεφάλι ψηλά. Αν θέλει κάποιος να βοηθήσει τον τόπο πάντα υπάρχει θέση, δεν περισσεύει κανείς.
- Εκείνος που θα είναι αυθεντικός! Η προσποίηση κάνει μπαμ από μακριά, συγγνώμη!
- Εκείνος που δεν θα βλέπει την πολιτική θέση ως επάγγελμα που θα πάρει σύνταξη. Ούτε ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης (ίσως και ύπαρξης).
Όνειρα; Ίσως…
Σε λίγες ημέρες θα έρθουν κάμποσοι Υπουργοί στην πόλη μας για τα Καραβαγγέλεια. Θα ακούσουμε κάποιον να ζητάει συγκεκριμένα πράγματα ή θα περιοριστούν πάλι σε φωτογραφίες και δημόσια “Ευχαριστούμε για την τιμητική παρουσία στην πολύπαθη ακριτική μας περιοχή που τύφλα να ‘χει το Κόμο”.
Και κάτι για να γελάσουμε…
