«Πτήση» με το Crazy Octopus στο Πανηγύρι στα 25+

Δεν το σκεφτήκαμε πολύ γιατί αν το σκεφτόμασταν, πιθανότατα δε θα παίρναμε την απόφαση…

Λίγο η ανάλαφρη ατμόσφαιρα, λίγο τα χρωματιστά led φωτάκια που αναβόσβηναν ασταμάτητα, ο non stop Κιάμος στα ηχεία, τα παιδάκια που έτρεχαν πέρα δώθε πιο ζωηρά από ποτέ….θελήσαμε να αποδείξουμε τα αναπόδεικτα.

Μία προσπάθεια να γεφυρώσουμε το χάσμα γενεών. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μας και τον εγωισμό μας.

Αφού μπορούν εκείνα, μπορούμε κι εμείς…Ένα λούνα παρκ για παιδιά είναι, εξάλλου!

20160921_213150

 

3€ η καθεμία και το εισιτήριο, ως άλλο ελιξίριο νεότητας, μας εξασφαλίζει μια θέση στην επόμενη «βόλτα».

Επιβιβαστήκαμε τελευταίες. Στο «πλοκάμι» που δεν ήθελε κανείς – άγνωστο για ποιο λόγο.  Η μπάρα ασφαλείας πήρε τη θέση της και  ήμασταν, πλέον, έτοιμες για «απογείωση»

Προνοήσαμε και αφήσαμε τις τσάντες με τα ψώνια σε σταθερό έδαφος, ώστε να μην έχουμε ατυχήματα «στον αέρα».

Ο νεαρός χειριστής/ταμίας/ελεγκτής/performer μας καλωσόρισε στο Crazy Octopus.

Όχι πως δε μας προετοίμασε ο άνθρωπος, αλλά μάλλον η ακοή μας επιλεκτικά απέρριπτε να ερμηνεύσει τις λέξεις θαλασσοταραχή, κύματα, τσουνάμι, ωκεανός, ετοιμαστείτε….

Τα πρώτα δευτερόλεπτα ήταν ονειρικά, βαθμός δυσκολίας 0.

Ανάμεσα στα φώτα, δίπλα στα πιτσιρίκια που θα μπορούσαν να είναι μαθητές μας…θύμιζε τις κούνιες για τα 5χρονα!

crazy_octopus

 

Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, το Octopus άρχισε να «τρελαίνεται», τιμώντας το όνομά του!

Η ταχύτητα αυξήθηκε ανώμαλα γρήγορα, το βαγόνι μας στριφογύριζε σαν να ξελάσκαρε απότομα κάποια βίδα, το πλοκάμι ανέβαινε όσο πιο ψηλά μπορούσε και όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν….

Έκλεισα τα μάτια και χαμήλωσα τη στάση του σώματός μου, όσο περισσότερο μπορούσα, ενστικτωδώς, βάζοντας παράλληλα δύναμη να μείνω σταθερή μέσα στο βαγόνι…

Η φωνή σαν ανεξάρτητο σώμα έβγαινε από το στόμα υπό μορφή άναρθρων κραυγών και ασυνάρτητων εκφράσεων…

8 λεπτά στριφογυρίσματος, σαν να επιδίωκε το Crazy Octopus να πάρει εκδίκηση -εκ μέρους όλων των χταποδιών του κόσμου – για την έκφραση «χτυπάει σαν χταπόδι».

Kάπου εκεί άκουσα από το μικρόφωνο τον νεαρό performer να αναφέρει τη λέξη «τσουνάμι»το τελειωτικό χτύπημα, σκέφτηκα. Έκλεισα ερμητικά τα μάτια και σκεφτόμουν κάποιες από τις τελευταίες ευχάριστες στιγμές στο πανηγύρι. Ο νες που είχα πιει λίγο νωρίτερα επεδίωκε να «δραπετεύσει» βίαια προς το μπλε μπουφάν της ψύχραιμης (!) συνεπιβάτιδας.

Στο «βαγόνι» μας; γέλια από τη μία πλευρά κραυγές από την άλλη. Μα πώς γίνεται αυτό; Και τα παιδιά από δίπλα έδειχναν να το διασκεδάζουν…

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα – που έμοιαζαν με ώρα- το πλοκάμι προσγειώθηκε στην αρχική του θέση. Όχι, δεν σταμάτησε να στριφογυρίζει αμέσως…η χαριστική βολή, σκέφτηκα.

Τα φώτα σταθεροποιήθηκαν. Ο performer μας ευχαρίστησε για την «πτήση». Η μπάρα ασφαλείας άνοιξε και ήρθε η δύσκολη στιγμή να σηκωθούμε.

Κατεβήκαμε κάνοντας «οχταράκια«, αποτέλεσμα κι αυτά υπερπροσπάθειας. Η φίλη μου γελούσε ακόμα…Τα πιτσιρίκια από δίπλα θα συνέχιζαν σε άλλη δραστηριότητα, πιο δυναμική έλεγαν….μάλλον το Soyouz θα ήταν η επόμενη πρόκλησή τους.

Έβαλα τα γυαλιά ηλίου στο κεφάλι, αν και είχε σκοτεινιάσει για τα καλά. Πήρα το πιο επιτηδευμένα cool ύφος που μπορούσα να επιστρατεύσω εκείνη την στιγμή και περπάτησα…κατεύθυνση ένα σταθερό τραπέζι στα σουβλάκια απέναντι.

sam_7049

Βραχνάδα και ταρακουνημένο στομάχι, υπενθύμιζαν για ώρα την πτήση στο τρελό πλοκάμι…θα ξαναμπαίναμε;

Φυσικά! Ήταν μία τρελή εμπειρία για την οποία θα μιλάμε και θα γελάμε!

 

Tip (αν είστε 25+) : Να μπείτε μόνο αν δεν έχετε φάει κάτι πριν… και αν έχετε πολύ χιούμορ. 

X.K.

 

 

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *