Ήταν κάποτε μια χώρα που την έλεγαν Συρία. – εξαιρετικό ρεπορτάζ της Μαρίας Καρχιλάκη

Ο εμφύλιος, που ήδη μετρά τεσσεράμισι χρόνια, έχει διαλύσει τη Συρία. Οι νεκροί είναι πάνω από 250.000∙ οι πρόσφυγες, εντός και εκτός, αγγίζουν τα 12.000.000.


Η εικόνα που τη συνοδεύει είναι αυτή των χιλιάδων ανθρώπων που θαλασσοπνίγονται για να φτάσουν στα ελληνικά νησιά, διασχίζουν με τα πόδια την Ευρώπη, σκαρφαλώνουν φράχτες και χέρι με χέρι περνούν πάνω από το σύρμα τα μωρά τους, χάνουν τα λεφτά τους σε εισιτήρια απλώς για να βλέπουν τα τρένα να περνούν, δίχως, παρότι έχουν το χαρτάκι, να τους επιτρέπεται να επιβιβαστούν.

Εννοείται πως η Συρία, Σουρία στα αραβικά, δεν ήταν πάντα έτσι.

Κάθε άλλο μάλιστα.

Σε πείσμα των αυστηρών περιορισμών που επέβαλε το καθεστώς των Άσαντ, η χώρα παρέμενε σαγηνευτική, είχε ψυχή και υπερηφανευόταν να συστήνεται ως γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ήταν μια χώρα που η πρωτεύουσά της, η Δαμασκός, επίσης υπερηφανευόταν πως είναι η παλαιότερη συνεχώς κατοικημένη πόλη στον κόσμο κι ανταγωνιζόταν με το Χαλέπι για τον ίδιο επίζηλο τίτλο. Ήταν ένας τόπος που το αρχαίο έμοιαζε να στέκει με απόλυτη φυσικότητα δίπλα στο σύγχρονο.
Αυτή τη Συρία θέλω να θυμάμαι.

τότε: Παλμύρα, 2010

Φθινοπωρινό βραδάκι, το αρχαίο ρωμαϊκό αμφιθέατρο του 2ου μ.Χ. αιώνα είναι γεμάτο κόσμο για την παράσταση «Ζηνοβία – Βασίλισσα της Ανατολής».
Οι θεατές είναι στην πλειοψηφία τους δημοσιογράφοι, οπερατέρ και φωτορεπόρτερ διεθνών μέσων ενημέρωσης, συμμετέχοντες όλοι τους στο ετήσιο πενθήμερο Φεστιβάλ του Δρόμου του Μεταξιού.
Κάθε χρόνο από το 2002 που ξεκίνησε, το Φεστιβάλ κατάφερνε να συγκεντρώνει όλο και πιο πολύ το ενδιαφέρον του Τύπου προς ικανοποίηση του Υπουργείου Τουρισμού που το διοργάνωνε και απηύθυνε τις σχετικές προσκλήσεις.

Το καθεστώς, βλέπετε, επιχειρούσε ανοίγματα στη Δύση κι επιθυμούσε διακαώς να δείξει μια άλλη εικόνα της Συρίας, πιο κολακευτική από την στερεοτυπική της καταπιεστικής κι εσωστρεφούς χώρας που κάνει παρέα με «κακά παιδιά» όπως το Ιράν, η Χαμάς και η Χεζμπολά. Είχε επίσης συνειδητοποιήσει ότι ο τουριστικός τομέας θα μπορούσε να γίνει η ατμομηχανή της οικονομίας και είχε αναγάγει σε εθνικό θέμα την ανάπτυξή του.
Γι αυτούς τους δυο λόγους, λοιπόν, είχε συμπεριλάβει στο εντατικό μάρκετινγκ για την προώθηση του brand «Συρία» και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Όσο για την υπερβολική προθυμία ημών των δημοσιογράφων ν’ ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα, εννοείται πως υπεύθυνη ήταν η βίζα που θα μας επέτρεπε να δούμε από μέσα αυτόν τον μυστήριο και κλειστό τόπο και η οποία κάτω από άλλες συνθήκες θα έπαιρνε καιρό να εκδοθεί -εάν, βεβαίως, χορηγείτο ποτέ.

Το θέατρο πλημμυρίζει μουσική και χρώματα κι όλοι μας νιώθουμε δέος για το χώρo.

Η Παλμύρα πριν από τον πόλεμο δεν χορταίνουμε να κοιτάζουμε ολόγυρα ούτε να τριγυρνάμε για ώρα πολύ μετά το τέλος της παράστασης στις υπόλοιπες αρχαιότητες της Παλμύρας που για χάρη μας παραμένουν ανοικτές και φωτισμένες. Επιβλητικές, υπέροχα αγέρωχες. Άλλο τόσο εκθαμβωτικά όμορφες προβάλουν νωρίς το πρωί καθώς ανατέλλει ο ήλιος πάνω από την έρημο. Στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια συζητάμε πως, θες δεν θες, μέσα σ’ αυτό το υπαίθριο μουσείο Ιστορίας, σε μια τόσο καλοδιατηρημένη αρχαία Πολιτεία, δεν γίνεται να μην ταξιδέψεις νοερά στα βάθη του χρόνου∙ τότε που η Παλμύρα κι η όασή της πρόσφεραν ξεκούραση κι έδιναν ανάσα στα εμπορικά καραβάνια που μετέφεραν λογής-λογής πολύτιμα εμπορεύματα από τη μακρινή Ανατολή στη Μεσόγειο.

τώρα: Παλμύρα, 2015

Στο ίδιο αμφιθέατρο, χορταριασμένο και απεριποίητο πια, που παρακολουθούσαμε τη Ζηνοβία να σωριάζεται καταγής στην τελευταία πράξη και να κλείνει την παράσταση, εκεί ακριβώς, ετοιμάζεται, μέσα καλοκαιριού 2015, να ξεκινήσει ένα άλλο έργο διεστραμμένου νου…

Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.cnn.gr/premium/story/1525/itan-kapote-mia-xora-poy-tin-elegan-syria

Φωτογραφία – Κείμενο: Μαρία Καρχιλάκη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *