Δέκα Διαλεχτά Ποιήματα για να τιμήσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα, έχω τοποθετήσει σε μια αγκαλιά δέκα ποιήματα που αποθεώνουν ένα δυνατό συναισθηματικό κόσμο, στα μονοπάτια του έρωτα, του πόθου, της νοσταλγίας και της ταύτισης.Πολλά από αυτά είναι πασίγνωστα και δικαιωματικά έχουν αποκτήσει παγκόσμια φήμη για το λυρισμό τους. Ας κρατήσει ο καθένας μας από ένα δικό του, ξεχωριστό ποίημα αγάπης και πάθους!

  1. Το Μονόγραμμα – Οδυσσέας Ελύτης
    Εκδόσεις: Ίκαρος

    Αγαπημένο Απόσπασμα:Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούςΑπό τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
    Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς
    Μες στη μέση της θάλασσας
    Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
    Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
    Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
    Άκου, άκου
    Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει – ακούς;

    Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;
    Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
    Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς.

  2. Η Σονάτα του Σεληνόφωτος – Γιάννης Ρίτσος
    Εκδόσεις: ΚέδροςΑγαπημένο Απόσπασμα:

    Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
    κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
    μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
    γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
    σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
    κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
    νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
    κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
    μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
    δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
    ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
    (δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου).
    Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

    Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
    μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
    Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
    Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

  3. Πληθυντικός αριθμός – Κική Δημουλά
    Εκδόσεις: ΣτιγμήΑγαπημένο Απόσπασμα:

    Ο έρωτας
    όνομα ουσιαστικόν
    πολύ ουσιαστικόν,
    ενικού αριθμού,
    γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
    γένους ανυπεράσπιστου.
    Πληθυντικός αριθμός
    οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

    Ο φόβος,
    όνομα ουσιαστικόν,
    στην αρχή ενικός αριθμός
    και μετά πληθυντικός:
    οι φόβοι.
    Οι φόβοι
    για όλα από δω και πέρα.

  4. Όταν Ήρθες – Κώστας Καρυωτάκης
    Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (650), 21 Σεπτεμβρίου 1919

    Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι
    στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες
    γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι.
    Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα
    την έκανα γλυκύτατο τραγούδι
    κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.
  5. Ερωτικός Λόγος – Γιώργος Σεφέρης
    Εκδόσεις: ΊκαροςΩ σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
    Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
    σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
    το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς
    τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
    κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
    και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
    από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

    Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
    που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
    Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
    το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

    “Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
    κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
    χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο
    κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

  6. Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις – Πάμπλο Νερούδα
    Εκδόσεις: ΝεφέληΑγαπημένο Απόσπασμα:

    Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτειά. Κι άμα κλαις μου αρέσεις, απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.

    Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:

    Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας μες τη δική σου σιωπή.

    Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή τη δικιά σου που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων και που λάμπει σαν αστραπή. Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου, η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.  Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη είναι η δικιά σου σιωπή. Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία. Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα. Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

  7. Η πιο όμορφη θάλασσα – Ναζίμ Χικμέτ
    (Από “Τα ποιήματα των 9-10Μ.Μ”, γραμμένο για τη γυναίκα του Πιραγιέ μέσα από τη φυλακή).

    Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιώνείμαστε μες στο δικό μας κόσμο

    Η πιο όμορφη θάλασσα

    είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

    Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

    Τις πιο όμορφες μέρες μας

    δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

    Κι αυτό που θέλω να σου πω

    το πιο όμορφο απ’ όλα,

    δε στο ‘χω πει ακόμα».

  8. Σ’ αγαπώ – Μυρτιώτισσα
    Εκδόσεις: ΕστίαΑγαπημένο Απόσπασμα:

    Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
    Τίποτ’ άλλο να πω
    Πιο βαθύ, πιο απλό
    Πιο μεγάλο!

    Μπρος στα πόδια σου εδώ
    Με λαχτάρα σκορπώ
    Τον πολύφυλλο ανθό
    Της ζωής μου

    Τα δυο χέρια μου, να…
    Στα προσφέρω δετά
    Για να γείρεις γλυκά
    Το κεφάλι

    Κι η καρδιά μου σκιρτά
    Κι όλη ζήλια ζητά
    Να σου γίνει ως αυτά
    Προσκεφάλι

  9. Επέστρεφε – Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
    Εκδόσεις: ΝεφέληΕπέστρεφε συχνά και παίρνε με,αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με –

    όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,

    κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα•

    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,

    κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,

    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

  10. Σε περιμένω παντού – Τάσος Λειβαδίτης
    Εκδόσεις: ΚέδροςΑγαπημένο Απόσπασμα:

    Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν
    τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
    πλάι στα ονόματα των άστρων
    και τα καθήκοντα των συντρόφων.
    Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
    θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
    Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
    σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
    Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
    πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
    Γιατί σ’ αγαπώ.

 

 

πηγη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *