Οι Αμπελόκηποι «αποχαιρέτησαν» τον Μιχάλη Τερζόπουλο

Τα θερμά μας Συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

Νωρίς πρωί του Σαββάτου 22.10.2016, χτύπησε νεκρώσιμα η καμπάνα σημαίνοντας  πως κάποιος συγχωριανός μας ανεχώρησε για τους Ουρανούς.
Ήταν ο Μιχάλης Τερζόπουλος, που απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών,  έπειτα από περιπέτεια υγείας.
     Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στον Ναό Αγ Κων/νου & Ελένης Αμπελοκήπων, με την παρουσία του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Καστοριάς Σεραφείμ  και  αρκετών ιερέων της Μητρόπολής μας, μιας και ο Μιχάλης ήταν ο πατέρας του ιερέα Αμπελοκήπων παπα Γρηγόρη Τερψόπουλου.
     Η κηδεία του έγινε στο Νεκροταφείο του Αη Νικόλα,στους Αμπελόκηπους Καστοριάς
    Προβοδίσαμε τον Μιχάλη στην τελευταία του κατοικία, συγγενείς και φίλοι, συγχωριανοί, αλλά και από άλλα  γειτονικά χωριά.
      Ακολούθησε δεξίωση στην Αίθουσα Εκδηλώσεων Αγ Κων/νου & Ελένης.
Ο Μιχάλης ,καταγόμενος από την γειτονική Μηλίτσα,ήρθε γαμπρός, «σπιτόγαμπρος» στο χωριό μας, παντρεύτηκε την Αναστασία ( Σούλα) Δημητριάδου,κόρη του μπαρμπα-Γρηγόρη (Γκόλιου)και της Ελευθερίας (γιαγιά Γκόλενα)
      Ψηλός ,λεβέντης στα νιάτα του,ήταν ο «Μιχαλάκης»,όπως τον φώναζε ως τα γεράματά της η γιαγιά Γκόλενα.
    Υπήρξε καλός οικογενειάρχης,πατέρας 3 παιδιών (Νίκος,Γρηγόρης,Ζωή),εργάστηκε στον αγροτικό τομέα, αλλά  και στην γούνα, στην Καστοριά, αλλά  και  στην Γερμανία,ενώ τα τελευταία χρόνια είχε στην αυλή του στο χωριό, έναν μικρό παραδοσιακό καφενέ , με τ’όνομα «Ο Μιχαλιός».
    Άνθρωπος πληθωρικός  με το χαμόγελο πάντα, έκανε αισθητή την παρουσία του σ΄όποιον χώρο βρίσκονταν και είχε πάντα  τον δικό του τρόπο να πει τα αστεία του, και ειδικά στις παρέες συγχωριανών στο στέκι του.
   Στα πιο νιάτα του, στις εκδηλώσεις του χωριού, καρναβάλια, κόλιαντα κλπ είχε την δική του χαρακτηριστική παρουσία.
       Από μικρός τον θυμάμαι επισκέπτη στο σπίτι μας τα χειμωνιάτικα βράδια, να κρατάει συντροφιά στους γονείς μου, μαζί του και η κυρα-Σούλα, ειδικά τα χρόνια που ζούσαν μόνοι τους στο σπίτι. Δεν τάσωνε τα «μαμπέτια» με τον πατέρα μου ,μια και ήταν και οι δυό ψάλτες στην εκκλησία. Κάπου-κάπου απευθύνονταν και σε μένα εκεί που «παράδειχνε»σε κάποιες αφηγήσεις του, με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο….
    «Αρε Τάκη ,μάνα μου,πάησαμι,που λές, ικεί και τι να ιδούμι……τό και τό…Ε,ρε λιέου,τι γιένιτι στουν κόσμου……»
     Αλλά η προσφορά του ήταν και σε πρακτικά θέματα…Πάντα πρόθυμος ν΄ανακουφίσει από τους πόνους και να βοηθήσει στις θεραπείες , κάνοντας ενέσεις με το ελαφρύ του χέρι σ΄όποιον είχε ανάγκη.
    Ήταν πάντα κοντά στην Εκκλησία, είτε σαν ψάλτης, είτε σαν επίτροπος. Ευτύχησε να δει τον γιο του Γρηγόρη να χειροτονείται ιερέας και μάλιστα να τον έχουμε παπά, εδώ  στο χωριό μας.
    Όταν πια η ανημποριά,άρχισε να τον καθηλώνει στο καρότσι,του έλειπε πολύ που δεν μπορούσε να πάει στην εκκλησιά,του έλειπε ο κόσμος. Όταν ήταν καλός καιρός,με το καρότσι στέκονταν συχνά στην αυλή του,να δει να περάσει κάποιος χωριανός, να πει μια κουβέντα. Ακούραστη συμπαραστάτης του, παρά τα δικά της προβλήματα υγείας, η κυρά Σούλα.
     Θα μας λείψεις αγαπητέ μας Μιχάλη,απ’τους δικούς σου ,τους γείτονες,τους συγγενείς, συγχωριανούς και φίλους, αλλά και από την γενέτειρά σου Μηλίτσα.
        Στους ουρανούς απόψε όλοι,όσοι νωρίτερα από σένα απεδήμησαν εις Κύριον,θα σε περιμένουν και όπως σε ξέρουμε τόσα χρόνια ,φαντάζομαι με το γνωστό σου πειρακτικό τρόπο θα τους πεις:
‘…’Εη,τι φτιάντι ιδώ ρε,που μαζώθκατι όλ'(ι) οι Σδραλτσινοί κι οι Σλημισνοί?Αη,έμαθάτι που  θα ‘ρχομαν?…Α ρε,σας φέρνου όλνους τα δέουντα απ΄τις θκοί μας κάτ’.Πέρασαν όλ'(ι) να μι προυβουδίσουν κι μείπαν για όλνους ιδώ να πώ τα δέουντα……..».
        Έτσι θα σε θυμόμαστε,πάντα χαμογελαστό,με το πειρακτικό σου ύφος……
        Καλό κατευώδιο,αγαπητέ μας Μιχάλη,εν τόπω χλοερώ,….Καλό Παράδεισο.
        Ο Θεός,που χρόνια έψαλες στο Ψαλτήρι,να σ’έχει κοντά του….Αιωνία σου η Μνήμη…..
      Τα Συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.
=================================
Χρ.Νικόπουλος  cnikop@yahoo.gr

 =======================================================================

**** Και μια σειρά φωτογραφιών από την ζωή του Μιχάλη, ως ανάμνηση της παρουσίας του.
Κάποιες από το αρχείο της οικογένειας, από το αρχείο της κυρα Λένης Ρουσκοπούλου, από το αρχείο   του Συλλόγου ΠΕΛΣΑ, από το αρχείο το δικό μου.
=============================================

Γάμος Μιχάλη & Σούλας.Κάπου στα 1953-54?

 

 

 

Γάμος Μιχάλη & Σούλας.Κάπου στα 1953-54?
Καρναβάλια Αη Γιάννη-Αμπελόκηποι-Πλατεία-Δεκαετία ’60
Από Αριστερά:Βασίλης Ζησιάδης-Μιχάλης Τερζόπουλος-
Στέργιος Κεντζόπουλος -Μήτσος Αντωνόπουλος

 

 

Στον Αγ Κων/νο-Βάφτιση ‘1990

 

 

Στον Καφενέ Ρουσκόπουλου -με τον «μπατζανάκη» Νικόλα-

 

 

Εθνική Επέτειος με τον παπα Νικόλα-
Πίσω ο Δάσκαλος Βαγγέλης Γεργούλας/Δεκαετία -1980?

 

Στην Επιτροπή Καρναβαλιού Αμπελοκήπων-Αη Γιάννης
επί Προεδρίας Αποστόλη Δημητρίου…Δεκαετία 1980

 

 

Στο εξωκκλήσι Αγ Πνεύματος – Έργο της οικογένειάς του 1.5.1994

 

 

Πάσχα σε Αυλή με Νίκο Δημητριάδη
-Μπάρμπα Γιάννη-Θανασάρα /1.5.1994

 

 

Ο Μιχάλης:Με το τρακτέρ-Πηγαίνοντας στο Χωράφι/
Διασταύρωση Αγ Κων & Ελένης-Αμπελόκηποι 2.8.2008

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:

Comments

comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *